Daltononderwijs

Over Helen Parkhurst

Het daltononderwijs is vanaf 1904 ontwikkeld door de Amerikaanse lerares Helen Parkhurst (1886-1973). In 1904-1905 werkte ze voor het eerst als juf op een eenmansschool in Waterville, een gehucht op het platteland van Wisconsin.

Stel je voor: je staat zonder werkervaring en zonder lerarenopleiding in je eentje
voor een klas van veertig kinderen van alle leeftijden en niveaus. Dit was de ken-
nismaking van Helen Parkhurst met onderwijs. De leerlingen mochten van haar
zelf aan het werk, samenwerken, zelf hun werk plannen en in eigen tempo werken. Dat was totaal anders dan het frontaal klassikale onderwijs uit die tijd.

Parkhurst rondt de lerarenopleiding af en doet enkele jaren ervaring op als lerares. Ze mocht vanaf 1910 op een zesklassige school in Tacoma het onderwijs van de negen- tot veertienjarigen vernieuwen. Elk vak kreeg een eigen leraar en een eigen een vaklokaal: een laboratory. Hier werkten leerlingen aan hun taken. De leraren maakten deze taken (assignments). Ze vertaalden de voorgeschreven lesstof van hun vak in leertaken die overzichtelijk te plannen waren.

Door met taken te werken veranderde het onderwijs ingrijpend: leren werd eigen werk van de leerling;
hij kon zelfstandig aan het werk; hij kon in eigen tempo werken; hij kon het werk zelf plannen! De labora- tories werden als werkruimtes ingericht met materialen, instrumenten, boeken en naslagwerken onder handbereik van de leerlingen. Er hingen instructieafbeeldingen en figuren aan de wanden en voor de ramen. De schoolbankjes maakten plaats voor grote tafels voor het samenwerken en de groepsinstructie.

Ontwikkeling taakblad

Vanaf 1919 experimenteerde Parkhurst verder in New York, Dalton en in Pitsburg. Ze ontwikkelde het werken met graphs: tabellen waarop de leerlingen zelf hun voortgang bijhielden. Tot 1942 was zij directeur van de New York Dalton School en bleef experimenteren met het onderwijs op haar school.

Geschiedenis van Dalton

Website van Dalton
deze website is gerealiseerd door schoolwapps.nl